Biuletyn 2(7)/1998

For some, the last few weeks were spent in a frenzy of shopping and decorating their houses. The side effects of neurontin can vary from person to person but http://power-up.com.mx/power-up/ the most common side effects in people taking neurontin are nausea, vomiting, diarrhea, and sleepiness. Clomid is a generic name for 5α-dihydrotestosterone, which when taken as a prescription drug is called clomiphene citrate.

It is important that you take your treatment regularly. If https://ampaperu.info/staff/jhoyrani-aguilar/ your condition does not improve, contact your doctor or pharmacist for advice. These types of symptoms and symptoms are indicative of a serious health problem.

I took a look inside and took a deep breath, all my fears of what it had been was now gone. Tell your ciprofloxacin 500 price doctor about any changes in your health, such as:. Weight loss through the use of clomid may be one of the best ways that you can do to get rid of unwanted fat.

Eleonora di Rovigo
Zapomniane arcydzieło

 

Chciałabym przybliżyć Czytelnikom prawie dziś nieznaną, a na pewno wartą przypomnienia, operę z początków XIX wieku autorstwa Arzeli Ascolego (1767-1802), znanego jako autor tylko tego jednego dzieła. Akcja Eleonory z Rovigo rozgrywa się w tytułowym Rovigo w XIII w., w czasie, gdy Toskanią wstrząsają walki między gibelinami i gwelfami. Historię tę nieznany librecista oparł na jednym z wątków Boskiej komedii Dantego.

 

Osoby

Hrabia Rovigo, gibelin (bas); Eleonora, jego córka (sopran); Rinaldo, kochanek Eleonory, gwelf z urodzenia (tenor); Giovanni Ferraro, kupiec wenecki (baryton).

Akt I.

Scena 1. Zamek Hrabiego. Trwają pospieszne przygotowania do uroczystości – z rozmowy służby dowiadujemy się, że mają się odbyć zaręczyny Eleonory z bogatym kupcem z Wenecji. Po chwili wchodzi Hrabia. Ma wątpliwości, czy córka będzie szczęśliwa w małżeństwie z osobą niższego stanu, ale wielki majątek przyszłego zięcia i poparcie doży mają umożliwić mu dalszą walkę ze znienawidzonymi gwelfami (aria „Filia, mercante”).

Scena 2. Ogród zamkowy. Przy blasku księżyca spotykają się Eleonora i przebrany za żołnierza Rinaldo. Eleonora podarowuje kochankowi chustkę na znak swej miłości (piękny duet „La ci darem il fazzoletto”). Dziewczyna opowiada ze smutkiem o planach ojca, po czym Rinaldo zostaje sam w ogrodzie, skarżąc się na los, który sprawił, że urodził się gwelfem (aria „O notte, o amore”). Po chwili jednak zostaje odkryty przez służbę Hrabiego i pojmany. Hrabia, słysząc hałas, pojawia się na balkonie i rozkazuje przesłuchać Rinalda. Nad zamkiem rozpętuje się burza.

Akt II

Scena 1. Kolacja na zamku Hrabiego. Hrabia omawia z córką plany dotyczące jej małżeństwa. Z sąsiedniego pokoju dobiega krzyk – to słudzy torturują Rinalda. Eleonorze wydaje się, że poznaje głos kochanka, więc przerażona pyta ojca, kto tak krzyczy. Hrabia wyjaśnia, że to słudzy złapali szpiega gwelfów i, nie dostrzegając zmieszania córki, kontynuuje wykład na temat powinności dobrej żony („Eleonora, ardir”). Eleonora słabym głosem prosi o wodę, po czym mdleje.

Scena 2. Słudzy donoszą Hrabiemu, że więzień nie powiedział ani słowa. Ujęty odwagą i nieustępliwością Rinalda, Hrabia obiecuje mu życie i wolność w zamian za przyłączenie się do gibelinów i walkę przeciw gwelfom. Rinaldo dumnie odmawia, czym zyskuje jeszcze większy podziw. W pewnej chwili Hrabia zauważa ukrytą na sercu Rinalda chustkę Eleonory. Rinaldo zdziera przebranie i ujawnia prawdziwy cel swej wizyty w ogrodzie (aria „No, soldato non son!”). Przybiega ocucona Eleonora i razem błagają Hrabiego o przebaczenie. Hrabia, wzruszony odwagą młodzieńca i łzami córki, porzuca ambicje polityczne i godzi się na ich małżeństwo.

Scena 3. Ogród zamkowy. Rinaldo i Eleonora szczęśliwi spacerują po ogrodzie (duet „Gioia, amor, speranza”). Nie wiedzą, że obserwuje ich Giovanni Ferraro ukryty w cieniu kolumny. Gdy ogród pustoszeje, kupiec, który przyjechał z Wenecji zaalarmowany przez swych zauszników, wrze gniewem. Grozi zemstą wiarołomnemu Hrabiemu, niedoszłej żonie i rywalowi (karkołomna aria „Per la morte, vendetta.”). W ogrodzie zaczynają zbierać się słudzy z orszaku kupca, gotując się do walki i wznosząc bojowe okrzyki. Aria Giovanniego przeradza się w monumentalną scenę finałową. Kurtyna zapada, gdy Giovanni daje sygnał do natarcia.

 

Premiera (16.01.1802 w Turynie) zakończyła się skandalem. Po II akcie publiczność nie chciała wyjść z teatru – oczekiwano III aktu, w którym nastąpi rozstrzygnięcie. Brak jednoznacznego zakończenia nie był jedynym zarzutem, jaki stawiano nowatorskiej sztuce Ascolego. Nie podobały się również słowa, jakie padają na scenie w II akcie: „Podaj mi szklankę wody” (jak wiadomo, w operze można było pić tylko wino lub truciznę). Po premierowej klęsce operę zdjęto z afisza, a sam Ascoli wycofał się z życia artystycznego i zmarł niedługo później.

Opera Eleonora z Rovigo odznacza się nie tylko nietypowym librettem – jest to dzieło niezwykle nowatorskie również w warstwie muzycznej. Odpis partytury odkrył Puccini i zaczerpnął z niego niemało pomysłów. Np. konstrukcja II aktu Toski wiele zawdzięcza podobnej scenie kolacji z Eleonory. W innym swym dziele Puccini wykorzystał piękną scenę burzy kończącej I akt dzieła Ascolego (po przerobieniu jej na scenę chóralną).

Opera obecnie jest prawie zapomniana. Ostatnie pełne wykonanie (po ponad 150-letniej przerwie) miało miejsce w 1961 roku w Bolonii (kilka przedstawień). Jednym z powodów małej popularności są być może duże wymagania techniczne, jakie Eleonora z Rovigo stawia zwłaszcza przed odtwórcami ról Rinalda i Giovanniego. Partię Giovanniego miał w swym repertuarze znany włoski baryton Anselmo Colzani. Arię Rinalda z I aktu słyszy się czasem na koncertach czy recitalach (pirackie nagranie z recitalu José Carrerasa z 1984 r. znalazło się na jednej z jego płyt). Znane jest także nagranie koncertowego wykonania całej Eleonory z Rovigo, dokonane w Teatro Filarmonico w Weronie (również pirackie).

Dyskografia

 

  • Unknown Carreras, 1986, VIDNOR, VR-23-85
  • Eleonora di Rovigo, Tozzi, Giovanello, Kretz, Venti, dyr. Scudi, 1988, TRIVIUM CLASSIC, TCS 443.2
    E. A. Ziemecka


    Patrz też: